Agio Nicolaos
Start Omhoog

Bijgewerkt op 27-09-2011

Agio Nicolaos

Laatste week.

plattegrond Kreta 

baai van Mirabello-Minos Palace tegenover A. Nicolaos

A Nicilaos-kade

Minos Palace nog in aanbouw

Voor het laatst rijden we met de bus, vanuit Agio Nicolaos de 3 kilometers naar ons hotel, die we later vele malen zullen lopen. We nemen de weg naar Elounda, komen langs de kade, waar we later voor één dag een auto zullen huren, vervolgens langs « Minos Beach » bepaald niet gek, waar we oorspronkelijk hadden geboekt ; het bleek dubbel geboekt, gelukkig was ondertussen « Minos Palace » van dezelfde eigenaar, klaar gekomen, dan verlaten we de weg naar Elounda, en draaien om de baai van Nicolaos heen, naar het schiereiland en ons hotel. Over het water zit je vlakbij Agio Nicolaos.

afscheid van Marja en Takis

de lounge

Zodra Marja en Takis weer vertrokken zijn met « onze vakantiebus » gaan we inchecken. We zijn ineens op onszelf aangewezen en dat is even wennen, maar ook prima. Afgelopen is het koffer dragen, een piccolo met gestreepte schort komt er aangesneld en brengt ons naar het terras, waar we een kop « diplo metrio kaphés » van het hotel aangeboden krijgen. Het is pas 9 uur en onze kamer is nog niet klaar.

de lounge

zwembad boven de slaapkamers

marmeren slaapkamer

Tegen kwart voor tien krijgen we onze sleutel van kamer 220, en lopen eindeloos voor mijn gevoel achter de piccolo aan, eerst langs het zwembad, dan een trap af. Onze kamer blijkt op de 1ste verdieping te zijn, schuin onder het zwembad. Later vindt Geert de weg binnendoor, maar dan moet je een nog grotere afstand afleggen en een lift nemen. Het is een fantastisch grote kamer, alles van marmer, een enorm balkon met uitzicht over de zee, een volledig marmeren badkamer en een gangetje met veel kasten, waar we eindelijk onze kleren kunnen uithangen. Hier houd ik het wel een week vol.

lunch aan 't strand

taveerne aan het strand

heerlijk eigen strand

de hele zondag

Die eerste dag gaan we al om 12 uur lunchen, het ontbijt was om 6 uur. Verrukkelijk zit je daar in je badpak in de taveerne aan het strand, wijntje erbij, oeps, wel een stuk duurder hier. ja ja, het luxe leventje. We brengen die dag volledig aan het eigen strandje door en in zee ; in oktober is de zee heerlijk warm ; vrienden van ons zijn er in mei geweest, toen kon je echt niet in zee zwemmen ; heerlijk om weer tijd te hebben om te lezen, jammer dat mijn boek over de Sfakioten bijna uit is. ’s Avonds blijkt er op zondag een lopend buffet te zijn, met o.a. Griekse specialiteiten, teveel om op te noemen, maar we proberen ze allemaal. Het toetje PAKɅABAƩ nekt me, het is wel zalig: baklawas is een mierzoet gebak van bladerdeeg gevuld met noten en gedrenkt in honing.

ontbijt op balkon

behoorlijk hoge golven

zwembad

Maandag 3 oktober – krijgen we een heerlijk ontbijtje op eigen balkon, in de zon, want we kijken op het oosten uit ; ik bestel Griekse koffie, piepkop dus niets voor het ontbijt… sinaasappelsap, Tang… de 2e dag grapefruitsap, ook poeder… 3de dag tomatensap en dat is zalig. Geert ziet er kreeftenroze uit van gisteren, alleen aan de voorkant. Er waait weer een harde noordenwind en de hoge golven zwiepen tegen de rotsen, we zoeken een beschut plekje bij het zwembad ; Geert houdt zijn hemd aan en ik begin aardig bruin te worden. Het zwembad is gelukkig met zeewater gevuld en het baantjes trekken bepaald bevorderlijk voor onze conditie en lijn.

binnenmeertje - links in de verte ons hotel

terrasje aan binnenmeer

Om kwart over een hebben we een rendez-vous met Marja ; ze neemt ons in haar auto mee naar Agios Nicolaos (dat overigens als Nicólos uitgesproken wordt) op haar terugweg. We lopen naar een binnenmeer, achter de haven om op een terrasje een Griekse lunch te verorberen ; « Voulismeni », het binnenmeertje, waarin de godin Pallas Athena gebaad zou hebben, krijgt z’n water uit zoetwaterbronnen, en is onpeilbaar diep, althans in de oudheid waardoor zij toen dachten dat dit de toegang tot de onderwereld moest zijn. (nu weten we het, 60 m.) Het is omgeven door hoge rotsen en verbonden met de zee door een kanaaltje. Ook Agios Nicolaos krijgt zijn drinkwater uit een bron in de bergen ;

vlakbij Venizelosplein

leuk hoekje

kijkje op binnenmeer

aan de overkant hoge bergen

via een drukke en gezellige winkelstraat lopen we omhoog naar het Venizelosplein met zijn witte oorlogsmonument, dat omgeven is door palmen, sinaasappelboompjes en fleurige bloembedden ; verder naar het westen wandelend, dalen we weer naar de zee. Het is er verrukkelijk zo, aan de zuidkant, zonder die straffe noordenwind ; naar de oostkant kijkend zien we de hoge rotsen aan de overkant.

de volta - pantoffelparade

prachtige avondzon

Tegen 5 uur belanden we bij een patisserie aan de haven, ik kijk wél naar binnen, maar niets ziet er Grieks of aanlokkelijk uit, dus zittend met een Ouzo en zoutjes op een terras kijken we, zoals iedereen, naar de volta (de pantoffelparade). Om een uur of 6 begint onze strijd tegen die straffe noordenwind, die we pal tegen hebben op het grootste deel van de 3 km terugtocht naar het hotel. het laatste stukje, met wind mee, genieten we van een mooie avondzon.

Vanuit ons balkon zien we elke ochtend de vissers hun netten uitslaan, het zijn hele lange, wel 50 m lang en heel smal, zo’n 50 à 75 cm.

 Dinsdag 4 oktober – in en om het hotel gebleven ; Geert voelt zich niet helemaal lekker, toch teveel zon op z’n witte bast of te koud zonder trui gisteren ? Hij gaat wel verschillende keren kijken bij de tennisbanen, waar reuze « krukken » bezig zijn. Verder lekker luieren en zwemmen in het zwembad en in zee, waar de golven nog behoorlijk hoog zijn, waardoor ik een golf ontzettend zout water binnen krijg.

 Woensdag 5 oktober – gaan we een tochtje maken. We vertrekken met de gehuurde Datsun Cherry eerst naar Agios Nicolaos om een schoenmaker te vinden, mijn sandalen hebben een hak verloren ; met « handen en voeten » begrijpen we eindelijk dat het morgen klaar zal zijn.

oost Kreta

Kritsa

Kritsa

leuke kleertjes kopen Kritsa is een leuk dorp

Dan draaien we omhoog de bergen in op weg naar Kritsa, 12 km verwijderd van Agios Nicolaos, dat bekend staat om zijn kunstnijverheid. Het is een schattig wit dorpje met een fantastisch uitzicht op de Golf van Maribello ; het is heel helder weer met een strak blauwe lucht. Er zijn diverse films hier opgenomen, o.a. « Christus wordt weer gekruisigd » van Kazantzaki. Tot wanhoop van Geert, bekijk ik alle winkeltjes en koop een heel mooi albasten ei. Ook hier zie je talloze in het zwart geklede vrouwen zitten voor hun witgekalkte huisjes, met die mooie licht blauw geverfde deuren, eindeloze stroken kant te maken ; bij de ene heb ik een leuke blouse gekocht en bij een andere een schort.

heerlijke koffie

Kriti

Nadat we in een cafeetje, gezellig in de schaduw van een grote boom, een lekkere kop koffie met koud water erbij gedronken hebben, rijden we verder, langs Panaghia Kera, waar we verleden week ook zijn geweest en bekijken opnieuw de mooie Byzantijnse fresco’s.

bekend vervoermiddel

en nog een ezeltje

groente en fruitmarkt

We dalen weer naar beneden en nemen de, verleden week al gereden, weg naar het oosten ; halen voortdurend het bekende vervoermiddel van Kreta in ; gelukkig komen we zelf ook niet zonder brandstof te staan, want benzinepompen zie je hier niet. Een heel andere ervaring zo, in je eigen auto ; je zit lager en b.v. dichter bij die ezeltjes en je moet meer opletten. We passeren Gournia en zien weer de kale rotsen en dorre grond tot Pahia Ammos, waar we de landengte van Ierapetra in rijden ; een zeer vruchtbare vallei, vol tomatenkassen en windmolentjes voor de irrigatie. Op dit punt is Kreta heel smal, 12 à 15 km.

Ierapetra

Ierapetra

Ierapetra vissers

Aangeland in Ierapetra aan de Libische zee, worden we gelokt door een handige ober en belanden, voor we het weten, in het tentje naast die van vorige week. Het is een gezellige brede strook, tussen de kustweg en de zee, vol eettentjes en standjes met de meest uiteenlopende waren, van snoep tot tafelkleden ; het doet me een beetje denken aan een braderie. Geert blijft in de schaduw zitten, terwijl ik lekker ga zwemmen, het is wél een plakkerige bedoening dat achteraf zitten met je nat badpak onder je kleren. Bij de lunch krijgen we van die ober, een rode wijn, die net is gemaakt door zijn eigen grootvader ; nog wel troebel uiteraard maar erg lekker. Na een fijne wandeling stappen we weer in de auto en rijden op dezelfde weg terug tot Agios Nicolaos, waar we verder gaan naar het westen, op die mooie nieuwe weg ;

Malia - manshoge Pithos

Malia, gouden juweel

we willen de opgravingen bij Malia gaan bekijken, het klimt weer omhoog en we komen in de uitlopers van het Diktigebergte ; ook rijden we door een lange tunnel (275 m.) en weer omlaag door een prachtige bergkloof ; na enig zoeken vinden we de weg naar Malia, een toeristisch dorp, vol grote hotels, bars en restaurants en een prachtig strand aan de Noordkust, maar we zijn op zoek naar het oude Malia. Als we er na 3 km. eindelijk aankomen, zijn de opgravingen helaas sinds een kwartier gesloten. Dit is het 4de paleis uit de Minoïsche tijd. Jammer. We wandelen er wat rond

het strand van Malia

het strand van Malia

en rijden terug naar Malia, waar we in een van die grote hotels, op het strand wat gaan drinken : ik bestel ijsthee, daar had de kelner zeker nog nooit van gehoord, want ik krijg een glas koud water met ijsblokjes en een theezakje ; we kijken een tijdje naar alle bedrijvigheid, o.a. parachute surfing = ’n parachute voortgetrokken door een snelle motorboot, best leuk, maar niets voor mij.

Minos Beach

het restaurant

Onderweg naar « huis » valt de avond en terug bij het hotel, hebben we een prachtig uitzicht op « Minos Beach » dat aan de overkant ligt in de maneschijn. Na een overvloedige maaltijd besluiten we het eten te laten zakken en wandelen de kant van Elounda op ; voor ons uit horen we van ver al muziek en, benieuwd lopen we sneller door tot een taveerne, waar de mensen bij kaarslicht onder een pergola buiten zitten. Het is zóó mooi, alleen de maan en wat kaarsen. Een zeer snelle en vriendelijke ober brengt ons 2 glazen wijn en gaat dan verder dansen met een andere man.

Donderdag 6 oktober – loop ik in m’n eentje naar Agios Nicolaos om mijn sandalen op te halen, het is heerlijk wandelweer, alleen jammer dat je langs de hoofdweg moet lopen. Ekató versta ik nog wel, maar verder niets van alles wat die aardige schoenmaker tegen me zegt, nadat ik op een rieten stoeltje moest gaan zitten, ze zijn bijna klaar ; dan slenter ik nog wat rond, koop druiven, een boekje over Kreta en de nodige aanzichtkaarten. Bij de bushalte vind ik een bankje om mijn schoenen te kunnen verwisselen ; de bus komt er net aan, maar ik besluit toch terug te lopen. Bij « Minos Beach » bewonder ik hun mooie oude tuin ; bij « Minos Palace » is alles nog erg kaal of piepjong, maar de tuinlieden doen erg hun best, in die enorme droogte, om er iets moois van te maken.

ons strand

Geert geniet in de schaduw

ik geniet in de zon

‘s Middags gaan we naar het strand ; na de bekende lunch, omelet, Griekse salade en rode wijn, zoekt Geert het eerst nog op het gras, maar ik vind het fijner op het rotsplateau.

Vrijdag 7 oktober – blijft Geert op ons balkon, hij voelt zich niet 100%, ik ga naar het strandje waar ik, dankzij de hulp van een van de tuinlieden, een goed gerepareerde ligstoel krijg. Alle Kretenzers zijn erg vriendelijk en behulpzaam. Ik vermaak me met het kijken naar iemand die kennelijk voor het eerst probeert te surfen, zwem, lees en lunch in m’n eentje.

oostkant van schiereiland

strandje aan zuidkant

weg aan de westkant

westkant klim naar het hotel

’s Middags maken we een wandeling rond « ons » schiereiland ; eerst langs de oostkust waar we hoge rotsen zien en een heel klein paadje midden in de doornstruiken ; dat aflopend vinden we gemetselde banken op de mooiste plekjes, idyllisch. Verder naar het zuiden klauteren we over de rotsen en zien ’n paar jongens aan het vissen, die kennelijk op kleine scootertjes zijn gekomen ; daar begint een zandweg, langs de westkust. Ook zien we een paar echte vissers bezig met hun lange, smalle netten. Op het zuidpunt is er een heel klein strandje tussen de rotsen, waar wat mensen aan het zwemmen zijn. Als we verder langs de westkant wandelen, vinden we, vlak onder ons hotel, een taveerne, waar we, lekker onder een pergola, wat drinken, met uitzicht op Agio Nicolaos. Daarna klimmen we recht naar boven, en ontdekken een oud, verlaten kerkje met een kerkhofje. Verder naar boven klauterend komen we langs de tennisbanen, de bungalows en zo op onze verdieping terecht, het is echt heel vreemd gebouwd, maar ja, dat heb je zo met rotsen.

het uitzicht vanaf ons balkon

hier leggen de boten aan

Terug op ons balkon, aan de Ouzo, want de taxfree drank is allang op, zien we het vuurtorentje, op een klein eiland, weer oplichten en langzamerhand de boten terugkomen na hun dagtochten ; allen stoppen bij het eilandje ernaast, Agio Pantés, en we horen de uitgebreide uitleg over het uitzetten van de Kri-Kri, de gems, daarna het afscheid van de gids en zijn dank aan de passagiers, eerst in het Engels, dan Duits ; één enthousiasteling eindigde met Merry Christmas and a Happy New Year, dan valt de duisternis en we horen alleen een enkele vogel.

 Zaterdag 8 oktober – is het helaas de laatste dag. maar we maken er iets van. We gaan naar Heraklion. Met een taxi naar de bushalte in Agio Nicolaos, moeten we in een dikke rij aansluiten ; geen nood, er blijken vaste plaatsen te zijn. De 1ste bus is vol, gelukkig komt heel gauw een 2de waar we wel mee kunnen, hij is wel erg oud ;

Eerst met de bus langs de Golf

dorps koffiehuis

prachtige zwarte ogen een van de vele haventjes

dan begint de tocht, veel leuker dan met eigen auto, want we stoppen bij alle plaatsjes op het marktplein, waar Kretenzers met de meest mooie kindertjes in- en uitstappen ; vooral die grote, donkere ogen in die stralende gezichtjes, vallen ons op. Die nieuwe weg is echt heel mooi, en op een bepaald punt in het rotsig traject, zien we dat iedereen een kruis slaat, de chauffeur incluis ; later vertelt Marja ons dat de oude weg op dat punt erg gevaarlijk was ; regelmatig verlaten we de weg om naar leuke witte dorpjes te klimmen. Als we langs het vliegveld rijden, zien we de grote charters, wachtend op hun lading mensenvlees, gelukkig nog net niet op ons. In Heraklion rijden we langs de Venetiaanse muren en stoppen bij de haven. Geert ziet een Nederlandse onderzeeër, de Zuiderkruis, liggen ; Marja vertelt ons dat ze erop geweest is voor een feestje, en dat brengt heel veel herinneringen naar boven uit de tijd dat Geert bij de marine zat.

We beginnen onze wandeling buiten de dikke wallen en kijken naar de vele grote schepen, vinden een uitgesleten trap die ons naar boven brengt in Heraklion, ergens achter het Archeologisch Museum, waar we straks naar toe zullen gaan,

Geert op zoek naar bier

Walidé moskee

maar eerst zoeken we een cafeetje op het enorm groot Eleftheriasplein, waar heel Heraklion zijn avondwandeling of vólta maakt. Het is er druk, met veel verkeer en dan die vliegtuigen, je zal hier geboekt hebben. Wij als provinciaaltjes uit Agio Nicolaos, kunnen er niet zo goed tegen. « Het zou ideaal zijn als u eerst het museum bezocht, dan de opgravingen en tenslotte weer het museum, om het beeld af te ronden. » en, dat doen we dus. Het is er gelukkig niet zo vol als verleden week, en we bekijken alles rustig, ieder met een gids in de hand en in eigen tempo. Al die schatten zijn ongelofelijk mooi en inderdaad zegt het je nu meer, na de opgravingen.

Venizelouplein

heerlijke mousssaka

ook lopen we langs een markt

Verder wandelend komen we op het Venizelouplein, oergezellig, zonder verkeer en met een grote fontein in het midden ; we lezen dat het in 1628 is aangelegd door de Venetiaanse gouverneur, als onderdeel van de eerste watervoorziening van de stad ; het is gebeeldhouwd met zeemeerminnen, dolfijnen, paarden, tritons en vissen, het water loopt uit leeuwenbekken. Maar we hebben meer belangstelling voor de vele taveernes, onze magen rammelen. lekker onder de bomen smaakt de mousssaka met Griekse salade prima, al is het wel erg machtig. Uitgegeten lopen we naar het El Grecopark, een groen parkje met banken, een kinderspeelplaats waar de kinderen net zo vrolijk als thuis aan het klimmen of ronddraaien zijn, en het borstbeeld van El Greco.

haven van Heraklion

haven van Heraklion

haven van Heraklion

Terug op de 25 Augustusstraat, lopen we langzaam naar beneden en weer naar de haven. Overal stikt het van de rommelige winkeltjes, maar je ziet ook grote gebouwen, banken, reisbureaus, o.a. Evenementsreizen. We zien dezelfde dingen als in het binnenland, maar véél duurder. In een zijstraatje bevindt zich een heel klein kerkje, met 25 leden ; in de zomer wordt het blijkbaar drukbezocht door toeristen.

Gezellig havencafé

dit leek ons niet zo leuk

We belanden in het havencafé, op hun terras, gezellig met je elleboog op een muurtje, onder een rieten afdak en aan een houten tafel met ’n leuk, geblokt tafelkleed. We worden snel en vriendelijk bediend. Voor de toiletten, altijd weer een probleem, heb ik een briefje bij me, die ik laat zien, waarop ik altijd weer een stroom Grieks over me heen krijg en bij de meest onwaarschijnlijke plekken terecht kom. één keer was het gewoon in de keuken op een emmer.

het fort, met zijn indrukwekkende dikke muren

de oude haven

De dorst weer gelest, lopen we naar het fort, met zijn indrukwekkende dikke muren en naar de oude haven met al zijn kleurige vissersboten. Op sommige liggen vissers heerlijk te slapen, zomaar op het dek, in de schaduw van hun opbouw. Bij de buitenhaven vinden we weer de bushaltes, nou wel goed opletten = naar Agio Nicolaos a.u.b. de bus van 4 uur blijkt gewoon niet te rijden. Helaas zijn er geen banken en hebben we geen bepakking waarop we zouden kunnen gaan zitten, zoals de Kretenzers.

Terug in Agio Nicolaos lopen we langs de haven naar het westen en nemen daar een brede straat naar boven, die ons langs grote hotels leidt steeds verder van het centrum af, tot we bij vele hoge trappen belanden, die we besluiten maar te nemen ; pfff. maar het is de moeite waard. We zitten hoog boven het binnenmeer, met een adembenemend uitzicht, en al die cafeetjes onder ons. Terug bij de haven pakken we een terrasje en een Ouzo en kijken naar de vólta.

Met een taxi naar het hotel, halen we net onze laatste maaltijd, en later wandelen we weer de kant van Elounda op, langs het grote complex van Mirabello en dan de volledige stilte in ; het is een warme avond, de maan schijnt en het is windstil. Ongelofelijk mooi. Op de terugweg gaan we weer bij hetzelfde tentje zitten, de ober is even vriendelijk en vrolijk en de wijn even lekker ; deze keer dansen oudere mannen met een paar kinderen, het is zaterdag, dan mogen de jongens mee.

Zondag 9 oktober – na een heerlijk ontbijt, niet meer in monokini, want die is al ingepakt, lopen we achter de piccolo aan, langs het zwembad, waar al mensen aan het zwemmen zijn en geven voor de laatste keer onze sleutel af. Om 9 uur komt de nog lege bus ons ophalen ; het is een andere chauffeur, maar wél Marja, gezellig.

Chersonissos

Gouves, en z’n enorme Amerikaanse basis met sportcomplex en schotelantennes op de bergen

Kokini Hani Karteros

Dan begint de tocht langs alle hotels en pensions van Evenementsreizen en zien we waar we anders hadden kunnen zitten. We rijden o.a. naar Malia, Chersonissos met leuke haventjes, Gouves, met z’n enorme Amerikaanse basis met sportcomplexen en schotelantennes op de bergen, Kokini Hani, ‘n leuk pensionnetje en Karteros, vlakbij het vliegveld.

Oh. ja. ik las dat alle nieuwe gebouwen op Kreta zonnepanelen hebben.
Dan moeten we afscheid nemen van Marja, jammer, het is echt een vrolijke, gezellige vrouw.
Op het vliegveld neemt Geert zijn laatste Nes en ik mijn laatste Baklawa, ik kleef van mijn ellebogen tot aan mijn oren.

Op Schiphol wacht onze oudste zoon, Emile, op ons met de Audi, heerlijke thuiskomst.

terug naar begin van pagina

je kunt me bereiken door op het envelopje te klikken Reacties lijken me erg leuk !