10.Pinang 4
Start Omhoog

Bijgewerkt op 30-09-2011

4e blz.  Pinang

27/2. ‘t Ontbijt is elke dag opnieuw een genoegen ; we kiezen tafels uit die buiten staan, vlak bij het zwembad in een mooie tuin met palmbomen en 2 pingpong tafels ; leuk om naar te kijken, verschillende leeftijden/verschillend niveau. We worden aangesproken door ‘n stel uit Kaapstad, dat het Nederlands herkend, Engels sprekend zijn ze bezig te emigreren naar Nieuw Zeeland en hebben, met 2 kinderen, de reis onderbroken in Pinang, met weemoed (nu al) praten ze over de problemen die hen verjaagd hebben.

Km stand 1.552. 10u30. Beladen met badpakken, handdoeken, zonnecrème, hoeden en petten, water, bananen, videorecorder, fototoestel, Plus Guide én Dominicus, plattegrond (slechts ‘n schematische) willen we vandaag het zuiden doen. Pinang heeft een oppervlakte van 1.000 km. Tot de « Recreational Forest » is het bekend terrein. (Zou de kleermaker met papa’s pak bezig zijn, denk ik onwillekeurig als we er langs rijden ; vanavond passen). Het wordt een prachtige rit, eerst langs rubberplantages, al slingerend omhoog en later weer naar beneden door een schitterend landschap. Hier heb je kruidnagel-, nootmuskaat- en durianplantages. Bij het hoogste punt, met een fantastisch weids uitzicht, wordt er gestopt bij een stalletje, waar ze met veel enthousiasme uitleg geven over het telen van kruidnagel en nootmuskaat. Ik koop er een batik lap, die ik als jurk zou moeten kunnen draperen.

Na het oerwoud komen we in ‘t zuiden aan, weer door rubberplantages en een weids opgezette Maleisische kampong ; daar duiken we weggetjes in en stoppen een tijd aan de waterkant, waar kleine kinderen met niets aan het spelen zijn en ons toe lachen. Ook hier valt de ongelofelijke rust op. Iets verderop rijden we langs het vliegveld waar we (helaas) over 2 ½ dag moeten inchecken. Na het vliegveld, hoop ik nog de Slangentempel te zien en langs de golf te gaan, maar, ineens zitten we in de buitenwijken van Georgetown, te laat.

Tot ruim 5 uur, lig ik aan het strand bij ons hotel, lang niet zo mooi als « de onze », papa komt ook nog even zwemmen, het water is zalig. Daarna lekker op het balkon genieten van de avondzon, met bier, noten en deze brief.

Om 7 uur, moet papa voor ’t eerst gaan passen, de broek is al klaar en het jasje ziet er perfect uit ; daarna slenteren we langs alle eettentjes en de keuze valt op « Deep Sea » met ‘n paar tafels buiten. Papa neemt sambal prawns, die bijna te pedis voor hem zijn. Het lukt me prima om chicken sweet & sour met Chopsticks te eten, vastgelegd op de gevoelige plaat ; met de witte rijst, géén kleefrijst, heb ik meer moeite, het gaat wel maar het duurt me te lang, toe : Lychee Sunday, (Lychee met vanilleijs en slagroom), hm. Aan de overkant is de straathandel in volle gang, ik stort me er ook in, helaas zonder geld, ik had een goede slag kunnen slaan, ware het niet dat mijn « portemonnaie » onvindbaar was, al bij de auto.
Later nog ‘n leuk batik jurkje voor Erna’s dochter gekocht. Ook ‘n stel Chinese « Baoding Iron Balls ». Ze vinden hun oorsprong in de Ming Dynastie (1368-1644). Eerst velen geschud om 2 verschillende mooie geluiden te hebben, nu ’n stukje uit de verrukkelijke gebruiksaanwijzing :
  
« it is a treasure necessary for the aged to build up physical strength and remove diseases. If you keep on taking exercise every day for years, you can get the fine results of keeping your brain in good health with high intelligence and good memory, drowning your worries, and moreover, prolonging your life… »
   « het is een schat noodzakelijk voor bejaarden om fysieke sterkte op te bouwen en ziekten te verwijderen. Als u het jarenlang volhoudt om elke dag te oefenen, kunt u de fijne resultaten krijgen om uw hersenen in goede gezondheid te houden met hoge intelligentie en goed geheugen, uw zorgen verdrijvend, en bovendien, uw leven verlengen… »

Wat zullen we gezond worden. En nu maar oefenen, als linkshandige lukt het me (voorlopig ?) niet met de rechter hand.

28/2. Km stand 1.621. ‘s Morgens geluierd, voor papa de kranten. Voor onze deur ligt elke dag een « sensatieblad », de betere moet hij beneden in de lounge lezen. Voor mij het strand en de zee. Dat is pas leven, er hangt een groot plakkaat « Beware of jelly-fishes !  », maar gelukkig geen kwallen gezien of gevoeld.

‘s Middags naar Georgetown. Op de, nu wél gevonden, Esplanade genieten we, onder een parasol, van Cola met ‘n rietje ; zelfs ik vind het behoorlijk warm… en lopen naar Fort Cornwallis, waarover in de Dominicus, een leuk verhaal :
   « Eind 18de eeuw landde Francis Light op het eiland, op zoek naar ‘n tussenhaven voor de handel met China en India. De sultan gaf het hem, in de hoop op bescherming tegen zijn buren. Het tempo waarmee het land van begroeiing werd ontdaan, stond hem niet aan. Hij gaf opdracht het kanon af te schieten en liet vervolgens weten dat de werklieden de daalders, die overal tussen het struikgewas lagen, mochten hebben als ze het terrein daardoor schoon zouden maken. »

In die buurt laten we ons, eindelijk toch door een trishaw rondrijden, zitten volledig klem op de veel te kleine zitting. Het is doodeng zoals hij, met gevaar voor eigen leven en het onze, fietst. Maar we genieten voor 100%. Onbegrijpelijk waar die oude baas de spieren vandaan haalt, met z‘n stel enge spillebenen. De afspraak is 10 ringgits voor één uur. 10 minuten ervoor vertrekt hij zwoegend naar ’t zuiden, ja, ja, papa tikt driftig tegen de kap en zwaait naar rechts, prompt keert ie naar rechts, dwars tegen het eenrichtingsverkeer in, papa roept « naar het water », ondertussen met de plattegrond zwaaiend. Hij stopt en staart lang naar het papiertje, kan natuurlijk niet lezen, spreekt in elk geval géén Engels, kijkt ons aan, en vraagt « water ? » we hebben elkaar begrepen. Komen natuurlijk véél later bij de kanonnen terug en geven hem 12 ringgits.

In die buurt bevindt zich ook de (I) waar ik al een week langs wil, nou, ze hebben helemaal niets, niet eens een lijst met goedkope hotels voor ‘n jong stel « you just go in, they always have enough room » ja, maar goedkoop en waar in een stad van ½ miljoen inwoners ? Op de terugweg, gestopt voor Cola, maak ik de 168ste foto bij de plaats waar de Chinees dinsdagavond met slangen zwaaide, 36º C.

Terug bij het zwembad, vertelt een oudere Canadese vrouw, getrouwd met een vriendelijke, dikke, inktzwarte man, ons dat we net een groots huwelijk gemist hebben van 2 Engelsen in het restaurant en aan het zwembad ; je huwelijksreis hier doorbrengen ja, maar trouwen ? zij vindt het ook zo zielig voor de ouders.

Even later zien we 2 kraaien druk vechtend om ‘n leeg zakje nootjes. Ik probeer ‘n foto te maken, als de ene het veroverd heeft en er druk inpikt, maar uiteraard houdt hij het alleen vast, ja ja, mijn reactie vermogen.

Zie verder bij 11. Laatste dag.

terug naar begin van pagina

je kunt me bereiken door op het envelopje te klikken Reacties lijken me erg leuk !