11.Laatste dag
Start Omhoog

Bijgewerkt op 30-09-2011

Laatste dag!

Bah, vanaf nu doen we alles voor het laatst.
Om 7 uur is papa’s pak klaar, mooi grijs linnen, het zit uitstekend. De kleermaker kijkt voldaan toe en geeft ons zijn kaartje :

GREATEST PARADIZE TRAVEL & TOURS (M) SDN. BHD.
MR. RAMESH HIRANAND @ RON
Public Relations Exectutive
etc.

en ik dacht dat ie kleermaker was ; hij raadt ons aan in « The Last Drop » te gaan eten en naar Joseph, de baas te vragen ; doen we toch en met succes. Als toetje neem ik weer een Lychee Sunday, hm die verse lychees ; papa : dubbele icecream. De straathandel lokt. Ik blijf tot 1 uur op ons balkon en ja inderdaad, het thermometertje geeft aan dat het frisser wordt : 28º C. Idioot dat er geen muggen zijn en dan te bedenken, dat ze ons bij de GGD tijdens de inentingen, heel speciaal tropisch spul hebben verkocht.

1/3. Laatste dag begint met ons ochtendritueel : 8 uur de wekker ; papa maakt koffie en ik ga douchen ; samen op het balkon ervan genieten met de Danone koekjes (kan ik die in Nederland ook kopen ?) dan ga ik verder met jullie brief, terwijl papa gaat douchen ; tegen half tien buiten ontbijten. Helaas serveren ze alleen meloen (water en zoete) en papaya. Ik verheugde me op het proeven van durian’s, al zegt men dat ze stinken ; ons is verteld dat het in Singapore verboden is om ze mee te nemen in ‘t openbaar vervoer ; ook mango’s en rambutan’s bv. heb ik gemist. Gelukkig hoeven we onze kamer niet te verlaten, het vliegtuig gaat namelijk pas om 20u30.

Direct na het ontbijt vertrek ik naar het strand en dobber zowat de hele ochtend in zee, papa komt af en toe ook zwemmen. Gisteren avond zagen we nog allerlei lekkers op de kaart van « The Last Drop » ; tegen tweeën rijden we erheen en bestelt papa Noorse zalm op toast en ik Wonton met kip en garnalen, het smaakt verrukkelijk.
Dán moeten we écht gaan pakken en alles blijkt in de koffers te passen, alléén het gewicht nog, met de golftas mee hebben we recht op 20 kg elk. Het zal er om spannen. Maar onze handbagage is loodzwaar, die wordt niet gewogen, thuis gekomen heb ik het op de weegschaal gezet : papa had 10 kg en ik ook.
Om 4 uur neem ik nog een laatste duik in het zwembad en afscheid van het Canadees stel, die hebben nog een week, van de Schotse dames, het is ook hun laatste dag, en van de vrouw uit Pinang.

Met een afgeladen auto op weg naar het vliegveld, naar mijn gevoel véél te vroeg, we vinden het zo. Even langs Georgetown, dat we nu goed kennen, langs de mooie brug naar het vaste land, nog ‘n stukje en je bent er, nou neen. Het begint prima met goede borden met « Airport », die helaas leiden naar, voor ons, onbekende buurten, een T-kruising zonder aanwijzing ; eerst rechts geprobeerd, dat is niets, keren en dan maar links, oké. Volgende kruising weer niets ? tot we in de gaten krijgen dat er « Bandar udara » (vliegveld) staat ; hé hé, verder gaat het ‘n tijdje goed en dan, niets, we kijken krampachtig naar die stomme borden, moeten voorsorteren, gelukkig bij een stoplicht. Papa roept snel naar een andere chauffeur : « Airport », de man wijst naar het verkeersbord en naar rechts. Er staat alleen « Bayan Lepas » op, oh is dat de náám van het vliegveld, nog ‘n enkele vergissing en we zijn er, toch nog te vroeg.
Terwijl papa de auto gaat inleveren, Km stand 1.706, en dat met benzine van nog géén gulden de liter, blijf ik buiten voor het gebouw genieten van de laatste zonnestralen, met 2 volle wagentjes ; foei het duurt eindeloos, maar dan kunnen we inchecken : we hebben 39,50 kg (+ 20 kg dus.)

De wachtkamer is tot onze stomme verbazing afgeladen met jonge kerels in blitse sportkleding ? Naast me zitten oudere Zwitserse mannen, aan wie ik vraag wat het is, beroepsfietsers, overal vandaan, bezig met de « Tour de Langkawi » ; ik spreek dus met de ploegleiders. Op Borneo (oost Maleisië) begonnen, hebben ze vandaag Pinang gedaan en morgen de laatste dag op Langkawi. We blijven met ‘n paar mensen zitten, als het vliegtuig voor de ± 100 kerels wordt afgeroepen en dan is het onze beurt.

Naast me komt een Indiase man te zitten waar ik ¾ uur geboeid naar luister. Gevraagd naar hun leefomstandigheid en mogelijkheden in Maleisië, vertelt hij vroeger leraar te zijn geweest, zijn vrouw ook, ze hebben 3 kinderen. Zijn ouders waren kleine boertjes (nog in India? dat meen ik te begrijpen uit zijn verhaal.) Enkele jaren geleden is hij met een eigen privé school begonnen en nu heeft hij er 3. Eén in Pinang, één in Ipoh en de derde bij KL. Het grote probleem in Maleisië is het personeel vast houden, met een werkeloosheid van 3% in de steden en in Pinang zelfs 0%, vliegen ze naar de hoogstbiedende, (dat hoorden we ook van de Honorair Consul, mr. Dato David E.L. Choong.) Hij heeft uitstekende krachten die hij motiveert door ze een deel van de winst te geven naast hun salaris. Ineens landen we in Kuala Lumpur, het gesprek wordt ruw afgebroken.

De koffers hebben we in Pinang « doorgelabeld » als dat maar goed gaat ; het is wél één van de redenen waarom we zoveel speelruimte in KL hebben ingebouwd, maar nu moeten we 4 uur hier zoet brengen, de 747 vertrekt pas om 1u15.

De taxfree winkels, waar we zoveel over hadden gehoord, vallen ontzettend tegen d.w.z. ongelofelijk uitgebreid met alle bekende grote merken, ik kijk m’n ogen uit, maar niet te betalen, bv. een shawl van 400 ringgits, nu voor 370. Wel een krant en een pocket gekocht, dus het hangen valt mee. Er is een behoorlijk restaurant waar ik mijn laatste mie goreng bestel, papa neemt 6 witte boterhammen met kaas.

Die vele Hollanders in de wachtkamer, waar hebben die gezeten ? We zijn er niet een tegen gekomen in die 3 weken. De tijd vliegt niet echt om, maar uiteindelijk wordt onze vlucht omgeroepen. De 747-400 blijkt een halve cargo te zijn en is tjokvol. Papa slaapt wél, hangend of liever vastgeklemd in zijn stoel, ik kijk naar stomme Amerikaanse films, gelukkig niet dezelfde als op de heenweg, naast me zit een jonge vrouw, die ook nauwelijks slaapt, maar de mond niet open doet, ik weet niet eens of ze een hoge of lage stem heeft. Het wordt een hééle lange nacht, naar het westen vliegend blijft het theoretisch 7 uren ± 2 uur ’s nachts. ook bij ‘n raam valt er niets te beleven.

Nederland, zondag, 2 maart.

Na het bekende KLM ontbijt naderen we Schiphol, waar we om 7u25 landen, voor ons 14u25 ; ‘n klein rekensommetje leert me dat ik al 31 uren wakker ben en nog een hele dag te gaan heb.

De landing is heel goed te volgen via de televisie schermen : hoogte 100 m, 80 m, 40 m, 20 m en dan een enorme klap, het vliegtuig trekt ettelijke keren naar links en naar rechts en staat acuut stil, taxiet verder en de captain verontschuldigt zich : « U kon er niet tegen, het vliegtuig wel. en er was meer wind dan wij verwachtten ! » kan dat ? papa oppert de mogelijkheid van shearwind, we zien een lijkbleke stewardess langs lopen, het is goed gegaan.

Met alle bagage, het « doorlabelen » is gelukt, gaan we welgemoed naar P3, geen Scorpio… en dat na 13 uur vliegen. Er gaat dan erg veel door je hoofd. Na eindeloos zoeken blijken ruim 20 auto’s op 25 februari door storm beschadigd en weggesleept te zijn, ‘n pluim voor de goede zorg van Schiphol, maar we moeten wél zonder linker ruiten naar huis, die liggen in duizend stukjes in de auto ; gelukkig is het ANWB steunpunt in Naarden bemand waar ze de ruiten afplakken met plastic.

Thuis is het lente. Ik zie 2 rode tulpjes. 

 2 april 1997.

Nu lieve Inge en Paul,
Dit is het einde van het relaas over een prachtige reis !

Terwijl ik dit thuis op de computer herschrijf en herbeleef, zou ik zo mijn koffers opnieuw willen pakken.

liefs,  mama.

terug naar begin van pagina 

je kunt me bereiken door op het envelopje te klikken Reacties lijken me erg leuk !