7.Pinang
Start Omhoog

Bijgewerkt op 30-09-2011

PULAU PENANG
23 februari - 1 maart

zelf getekend plattegrond Penang

fff FERRINGHI
BEACH HOTEL PENANG
3de Brief.                                                                                Dinsdag, 25 februari 1997.

Hallo lieve Inge en Paul,

Het is nu 8u30 en ik zit heerlijk op ons balkon, met het kopje koffie en de Danone koekjes, te schrijven. In de vorige brief, gestopt bij de brug over de Straat van Malakka, 14 km lang prachtig, knap bouwsel, ga ik nu verder met onze laatste week in Pinang.
Direct na de brug komen we in ‘n Zandvoortse drukte terecht ; ons hotel ligt 15 km voorbij Georgetown, met z’n ½ miljoen inwoners, allemaal op de weg zondag’s ? foei, het is wel even wennen na de rust van de hills. Die zo rustige en vriendelijke mensen veranderen in egotrippers zodra ze achter het stuur zitten. Onze 1e indruk van Georgetown is, net als bij Kuala Lumpur, het verrukkelijk mengelmoes van culturen, oud en nieuw, hoog (tot 60 verdiepingen) en laag. Na de stad rijden we langs de noordkust met z’n mooie stranden, door Tanjung Tokong en Tanjung Bunga, vol restaurants aan het water en winkeltjes en slaan water, bier en nootjes in om onze volgende koelkast met eigen voorraad te vullen.

Het Ferringhi Beach Hotel is een heel mooi « bakbeest ». We worden « up-graded » met uitzicht op zee, het zwembad en de heuvels. Op de 9de verdieping kan ik me een goed beeld vormen, van wat papa altijd de bloem­kolen van Nieuw Guinea heeft genoemd. Helaas bouwen ze net een Miami Dream toestand om de hoek ; ‘n paar Schotse dames die we later spreken, waren gewaarschuwd door hun reisbureau, maar de avondzon weegt tegen alles op.

16u30 ingeschreven, lig ik om 17uur in het zwembad. heerlijk, ik had onthoudingsverschijnselen na de bergen.
‘s Avonds geen moed om er weer op uit te gaan. Lekker in hotel gegeten, niet het grote restaurant maar de noodles-bar (Maleis en Chinees eten). Ik blijf nog lang op het balkon lezen, 30ºC en géén muggen, Papa vindt het lekkerder bij de airco. Voor het slapen gaan airco uit, gelukkig.

24/2. Km stand 1.405. Laat ontbeten. Hier geen grote bak met roerei bij het American buffet, maar een vrouw die omeletten voor je bakt ; op de tafel voor haar zijn er tientallen bakjes, met kruiden, fijn gesneden groentes e.d. die je mee kunt laten bakken ; ook kun je bij haar kruidenthees bestellen, haar muntthee is heerlijk. Na wat zwemmen en luieren, gaan we op stap naar Georgetown, mooi langs de waterkant. Eerst bekijken we, het is laag water, een tijd moddervisjes die met elkaar vechten en ineens omhoog springen, dan duiken we de grote stad in ; in ‘t centrum gaat papa « even » naar de ABN-Amro om travellercheques in te wisselen : 11u30 erin… 12u40 klaar, leve de ABN, daarna uitsluitend bij money changers op straat gewisseld, die voordeliger zijn. Ik vermaak me dat uur met winkeltjes in de Lebuh Pantai, de vroegere Beachstreet, maar durf niet te ver te slenteren, verwachtend dat papa elk moment kan verschijnen.

Aan de waterkant bekijken we huizen op palen en duiken onder een tentdoek door in een stalletje waar ze bier hebben, daarbij maak ik ook een ruime beweging met mijn handen en zeg « water ». hij rent prompt naar de overkant en komt terug met een fles van 1½ l. Ik heb het hart niet om te zeggen dat dát teveel is, dus zeulen we die middag de fles mee, die wél steeds lichter wordt. In die buurt heb je prachtige Kongsi-huizen, gemeenschapshuizen en tempels van Chinese familieclans, o.a. de Khoo Kongsi, waar in 2 zijtempels vele koperen plakkaten hangen met Khoo-namen uit de hele wereld, de laatste uit 1995. Na ook nog wat moskeeën, het is alsmaar sandalen uit, sandalen aan gelooft papa het wel met zijn dichte schoenen met veters.

Teruglopend naar de auto, leve de airco, hoe warm zou het daarbinnen zijn ? komen we langs het Nederlandse Consulaat. Even naar binnen → giller : monumentale houten deuren, grote ruimte met mooie houten trap, pijl naar boven, Nederlands wapen op de overloop en dan, niets meer, klein gangetje met verveloze deuren ? Gelukkig komt er iemand aan die ons meeneemt, via een van die deuren, 2 steile trappen af, tot een klein kamertje zonder ramen : het Consulaat ; daar maken we kennis met de Honorair Consul, en hebben een zeer geanimeerd gesprek. Hij zelf spreekt geen Nederlands, zijn jongste zoon wel, spreekt 6 talen. Papa vraagt naar een Nederlandse krant, nou, hun laatste hebben we thuis al gelezen, jammer.

Op de wereldontvanger, op Schiphol gekocht, krijgen we geen Nederland ? dom van ons, hé. Op de terugweg, problemen met hun eenrichtingswegen, de Esplanade is niet te vinden, nóch de Engelse kanonnen, die nooit hebben hoeven schieten, dan maar naar het hotel en het zwembad in, geen bezwaar.

Tegen zevenen gaan we op zoek naar een leuke tent en belanden aan het water, bij « Hollywood », waar we allebei genieten van garlic prawns, onder de bekende luie fans. In de verte zien we de lichtjes van Georgetown en een passerend schip.

Zie verder bij 8.Pinang 2.

terug naar begin van pagina

je kunt me bereiken door op het envelopje te klikken Reacties lijken me erg leuk !