California
Start Omhoog

Bijgewerkt op 29-09-2011

USA - California
(13 t/m 20 mei 1989)

na een heerlijke week in New Orleans

gaan we het westen verkennen.

Daarna nog 1 week in Florida-Georgia

Klik op een miniatuur om de foto te zien
of houd je muis stil boven het plaatje voor de naam.

amerkaanse vlag

California

Zaterdag 13 mei – afscheid van New Orleans ; de aardige taxichauffeur uit Shri Lanka wacht om 7u15 al voor het hotel. Met Delta airlines vliegen we in 4 uur naar Los Angeles, met een tussenlanding in Phoenix, midden in de woestijn. De klok wordt alweer 2 uur verder gedraaid ; het verschil met Nederland is nu 10 uur.
Het is hier helemaal geen lekker weer, ná Louisiana.
Op het vliegveld nemen we een fraaie Chrisler Baron in ontvangst, met cruisecontrole, airco en computer. Joost en Marina hebben ons, telefonisch, een routebeschrijving gegeven, waarmee we op stap gaan naar Cozumelstreet 11649 in Cypress. Slechts eenmaal rijden we verkeerd ; we slaan n.l. af op de kruising Chapman en dan klopt er niets meer, terug en rechtdoor, ja, het klopt weer.

Klik op een miniatuur om de foto te zien
of houd je muis stil boven het plaatje voor de naam.

bij Marina

bij Marina

Ze wonen in een erg leuke bungalow en we worden vorstelijk ontvangen. De fles jenever, die we al die tijd meegesleept hebben, kunnen we eindelijk overhandigen ; hé, lekker zo’n stukje Nederland. (in LA kun je wel Old Amsterdam kopen.) We blijven gezellig de hele dag bij hen, Joost heeft een hockey wedstrijd en arme Marina kan dus niet mee. ’s Avonds wordt er gezellig gebarbecued.

leuk kustplaatsje

leuk kustplaatsje

zoals wij het zagen

Zondag 14 mei – na een heerlijke nacht en copieus ontbijt, verlaten we Joost en Marina en gaan zuidwaarts via de 22 en 5 naar de kustweg ; we willen San Diego zien. Helaas moeten we regelmatig de ruitenwissers gebruiken en de badplaatsjes zien er wat troosteloos uit ; mijn thermometertje klimt niet boven de 15 gr.
De weg nr. 5 gaat, naar mijn smaak, niet voldoende langs de kust, en als we het bordje « La Jolla » zien, pakken we gelijk het kronkel weggetje,

La Jolla Cove

La Jolla Cove motel

dat ons naar een beeldig dorpje voert. Iets verder, onder ons, zien we de zee en we vinden een leuk motel aan ’n klein kustweggetje direct bij ’n parkje. We laten de koffers en de verdere troep onuitgepakt achter en trekken verder naar het zuiden naar San Diego.

de parkeerplaats

Geert op weg naar de trolley

We rijden eerst zelf wat rond, maar besluiten toch om de « Old Town Trolley » te nemen. Alleen waar en waar is er een parkeerplaats?
Ik citeer uit hun folder :
   « Bezoek niet alleen San Diego… beleef het met het Old Town Trolley opnieuw : welkom aan boord van het Oude Karretje van de Stad ; uw kaartje is uw paspoort voor pret, leren en opwinding ! Terwijl u in één van onze authentiek gestileerd all weather trolleys rijdt, zullen onze deskundige gidsen de pagina's uit de geschiedenis van San Diego omslaan en zullen u uitnodigen om het fascinerende verhaal opnieuw te beleven. Leun achterover en laat de goede oude tijden herleven. - De spookruiters : op elke reis zal een bezoeker uit de kleurrijke geschiedenis van San Diego zich bij u aansluiten. Het kan Juan Cabrillo, Alonzo Horton, Wiatt Earp, Belle Benchley, of andere legendarische mensen uit het verleden van San Diego zijn. Er is altijd opwinding en vermaak aan boord. »

Ik citeer uit een boekje :
  
« San Diego :
   San Diego: Dit is waar de geschiedenis van Californië begon, waar Juan Rodriguez Cabrillo, een Portugese kapitein, als eerste vaste voet op Californische grond zette in 1542. Zestig jaar later, werd zijn baai onderzocht voor Spaanse galjoenen, opdat zij daar konden stoppen op hun weg naar en van de Stille Zuidzee, maar het was pas in 1769 dat Vader Serra zijn eerste missiepost bouwde. Vandaag, is San Diego de tweede grootste stad van Californië. De beste manier om de schoonheid van San Diego te waarderen is vanaf zee. Maak een cruise langs de Baai - zij beginnen bij Harbour Drive aan het eind van Broadway - voorbij de kunstmatige Haven en de Shelter Eilanden, varen rond het uiteinde van het schiereiland naar Point Lorna op de Stille Oceaan. De visserij, het zeilen en de V.S. marineschepen zorgen voor een prachtig gevarieerde skyline. Terug op het land, kunt u één van de 19de eeuwschepen bezoeken die op Embarcadero zijn afgemeerd als deel van het Maritieme Vloot Museum ; het schilderachtigste is de Star of India die in 1863 werd gebouwd.
   Of ga naar de Seaport Village, een levendig complex van winkels, restaurants en galeries.

de trolley voor de kathedraal

hier zie je de Spaanse traditie

bazaar del mundo

mooi park de oude stad

   De ontdekker van San Diego wordt geëerd door het Cabrillo Nationale Monument bij Point Lorna (volg het teken zuidwest op Rosecrans Street). Het standbeeld van Cabrillo, dat door de Portugese overheid werd geschonken, kijkt uit op de plek waar hij landde. De oude Stad (begrensd door Juan, Twiggs, Congres en Wallace Street) is een zesblok gebied van herstelde adobe gebouwen van de Mexicaanse era van de stad. U zult genieten van een rustpauze onder de palmen en de eucalyptussen op de Plaza Vieja, oorspronkelijk het centrum en de stierengevechten arena voordat de Yankees eraan kwamen.
   De moderne stad wordt gezegend met slimme stedelijke planning, het populaire winkelcentrum van Horton Plaza en het buitengewone Park van Balboa. Het park, recht in het centrum van de stad, heeft een rijkdom aan sportfaciliteiten - tennis, golf, honkbal, badminton en lawn bowling – evenals musea rond El Prado (de Promenade), met inbegrip van een Fine Arts Galerie, ruimtevaart- en antropologische musea. Maar het hoogtepunt van het park is toegewijd aan de dieren in de Dierentuin van San Diego, die juist als één van de fijnste van de wereld wordt toegejuicht. Zeker is de 128 acre dierentuin één van de menselijkste
 ; de dieren een zo grote, vrije en natuurlijke leefruimte gevend als mogelijk is in de beperkingen van een kunstmatig park. De dierkundigen hebben voor canions, grotten en een tropisch regenwoud gezorgd. De collectie dieren is bijzonder sterk in Australische species - kangoeroe, wallaby, koala en een prachtig assortiment exotische vogels. U kunt over de gehele dierentuin vliegen in de Skyfari aerial tramway of een bus met een gids nemen. U mag ook lopen.

missie basiliek van San Diego

oude vuurtoren

harbor island

lange brug de kustlijn frtaaie baai

   Een ander geweldig park is bij de Mission Bay, die eerste klasse aquatische faciliteiten aanbiedt. Peddel rond langs uiterst kleine eilanden en lagoons in kano’s of zeil in catamarans en grote sloepen. Het is ook het thuis van Sea World, waar u de beroemde drieton moordenaarswalvis zult zien, ook haaien die kunstjes uitvoeren en schaatsende pinguïns, om nog te zwijgen over de ijverige dolfijnen en een ottercircus. Iets voor iedereen in dit aquatisch vermaakcentrum, waarin zich schrik en lach vermengen.
   De stranden zijn hier werkelijk prachtig en opmerkelijk onbeschadigd, zich uistrekkend over 27 mijl tot de elegante La Jolla (uitspreken als La Hoya) ; haar stranden Windansea en Boomer zijn fantastisch voor het surfen. Het is een populaire toevluchtoord voor kunstenaars en het Museum van La Jolla van Eigentijdse Kunsten is een blik meer dan waard. »

La Jolla

La Jolla kustlijn

Aan het einde van de middag rijden we naar ons motel, om toch maar even wat uit te hangen. Het weer wordt wat vriendelijker zodat we buiten kunnen borrelen, in ons eigen, gezellig afgebakend tuintje, uitkijkend over de zee, ons bekend vakantiedrankje : Cola met ’n flinke slok jenever ; gek eigenlijk, thuis drinken we dat nooit. Na in het dorp lekker gegeten te hebben, wandelen we door het park en blijven nog lang in ons tuintje zitten om naar de zee te luisteren.

 Maandag 15 mei – worden we gewekt door zeemeeuwen die al krijsend en rondvliegend, op zoek zijn naar voedsel ; nou dat zijn we ook en we ontdekken een bakkerijtje waar je héérlijk kunt ontbijten. We nemen ook wat sandwiches mee en de onontbeerlijke blikjes Cola, [we drinken ook water hoor] we hebben een hele rit voor de boeg ; we willen vandaag tot Death Valley komen. En dat is 390 miles of te wel bijna 600 km.

in de buurt van San Diego

Torrey Pines Golfcourse

 Eerst rijden we door kleine stadjes, tot aan de heuvels, waar we een prachtige golfbaan zien ; uiteraard wordt er gestopt voor een kop koffie. Geert zou er dolgraag willen spelen, maar neen, dan halen we het nooit.

op weg naar Death Valley

woestijn

woestijn

boven de 40 gr. moet de airco uit eenzame cactus

 De hele dag rijden we door ‘n dor, maar zeer afwisselend woestijngebied, eerst op weg 15 tot voorbij San Bernardino, daarna op de 395 recht naar het Noorden, en dan « begint het echt » op de 190 naar Death Valley. De temperatuur stijgt zodanig dat de airco uitgezet moet worden, voertuig en bestuurder hebben het erg warm.
Ik citeer uit een boekje :
  
« Death Valley National Monument :
   (De zuidelijke route van L.A., via Mojave en Trona, is lang en vermoeiend.)
   Deze woestijn is misschien de grote verrassing van alle wonderen van Californië. Het is niet één maar een dozijn landschappen, niet een monotone uitgestrektheid van zandduinen maar een eindeloze verscheidenheid van terreinen, rotsformaties, kleuren en planten. Ga daar in de winter heen en u kunt een overvloed aan lentebloemen zien die in het spoor van de zeldzame regens bloeien, door Panamint Mountains gewillig in de vallei toegelaten vanuit het westen. Maar vooral is er het licht, geheimzinnig helder, roze bij de dageraad, wit halverwege de morgen, doordringend zilverachtig tegen de middag en dan flikkerend goud aan het einde van de dag.
   Laat u niet afschepen door de naam, de Vallei van de Dood. Het is de nalatenschap van de bittere ontberingen van hoopvolle goudzoekers die van Arizona en Nevada erheen trokken. Sommigen haalden het niet, maar zij hadden dan ook geen auto's met airconditioning of de uitstekende faciliteiten van de oase Furnace Creek. Een motel of een luxeherberg bieden eerste klasse accommodaties aan of, als u het wat ruwer wilt, kunt u de kampgronden gebruiken.

Zabriski Point

zoutpannen

   Sta bij dageraad op - werkelijk, u zult het niet betreuren - en rijd naar het zuidoosten langs de weg 190 naar Zabriskic Point. Als de zon achter u opkomt en het licht Tucki Mountain en de toppen van Panamints in het westen raakt, alvorens in het ongerepte zoutmeerbed van de vallei te duiken, zult u zich waarschijnlijk verwonderen over de creatie van de wereld. Halverwege de ochtend (als u er in de winter bent) zal de temperatuur nog rond de 50 gr. zijn op uw blootstaande richel, maar loop onderaan de heuvel naar het meerbed en u zult de hitte voelen stijgen tot 80 gr. tegen de tijd dat u op de bodem belandt.
   Ga door naar Dante’s View (hoogte 5.745 voet) neerkijkend op Badwater, 282 voet onder zeeniveau. Het is het laagste punt in de Verenigde Staten. Neem zelf de beslissing of dit het paradijs, het vagevuur of de hel is. Aan de andere kant van de vallei kunt u, van noord naar zuid, de Pieken van Wildrose, Bennett and Telescope Peaks zien.
   Rijd weer terug naar Furnace Creek en draai naar links, langs de bodem van Death Valley. Volg het afbrokkelende meerbed dat als Devil’s Golf Course bekend staat tot Badwater en ga wandelen over die uitgestrektheid van gebakken zout. De graad van verlatenheid is bijna stimulerend. Bekijk het zout nauwkeurig en u zult zien dat het uit bizarre trechtervormen, wervelingen en andere ingewikkelde patronen bestaat. Rijd opnieuw naar het noorden en volg de pijl die naar de Artist's Drive wijst. Hier kunt u een canion verkennen, met veelkleurige rotsen en struiken die in Artist Palette culmineert. De rotsen zijn geoxideerd in helder mauve, vermiljoen, oker, kalkgroen, turkoois en purper.

Bodie State historic Park

   Bodie State Historic Park, dat naar W.S. Body is vernoemd, die hier goud ontdekte in 1859. Bodie kon spoedig bogen op een bevolking van meer dan 10.000. De slechte mensen en het slechte klimaat rechtvaardigde een schoolmeisje’s uitspraak : « Vaarwel God, ik ga naar Bodie ! »

Furnace Creek

Furnace Creek ranch

Furnace Creek ranch

Moe en warm, maar zeer voldaan komen we aan het einde van de middag bij de Furnace Creek Inn and Ranch aan. Ergens voel ik met het schoolmeisje mee : « Vaarwel God, ik ga naar Bodie ! » Dat er mensen zijn die hier leven, er groeit niets, zelfs cactussen hebben het moeilijk. Onze kamer is echter prima en zittend voor de deur, onder een afdakje, drinken we eerst sloten water, voor we aan de borrel beginnen. Ik ontdek ook een zwembad, hoi, het water is wel bloedheet, maar je knapt er toch van op.

golf onder de zeespiegel

leve het golfkarretje

ook boven de 40 gr. gaat het lekker

heerlijk die bomen prachtige baan, en dat in de woestijn

Dinsdag 16 mei – na een heerlijke eerste nacht met de geluiden van nachtvogels in de verte, vinden we een lekker ontbijt op ons wachten, nota bene met echte geperste sinaasappels, waar komen die vandaan ? Na een duik in het bloedhete zwembad gaan we golfen tussen 11 en 3 uur, zijn we knetter ? Ja ! Het is een echte oase in de woestijn, met prachtige bomen, groene fairways en zelfs bloemen. Maar leve het golfkarretje, krijg je tenminste een beetje wind in je gezicht. In Amerika is alles het grootst of hoogst van de wereld. Hier heb je dan : « Furnace Creek Golfclub, de laagste golfbaan van de wereld, 214 voet onder zeeniveau. »

zandduinen

zandduinen zover het oog reikt

Death Valley

devil's golfcourse Artist's Palette

 Daarna stappen we in de auto om de omgeving te verkennen [zie boven de hele beschrijving] Het is een ongelofelijk indrukwekkende maar woeste en dorre natuur, met enorme zandduinen en rotspartijen – the devil’s golfcourse – en dan weer rotsformaties in de mooiste kleuren.

Woensdag 17 mei – verlaten we, node, de Furnace Creek Ranch na een laatste zwempartij in dat heerlijk bloedhete water en nemen dezelfde weg [190] terug naar ’t westen en later ook de 395. Leve de airco, die weer aan mag, de zon brandt op het dak. Aangezien de Sherman Pass [2.800 meter] nog gesloten is, gaan we via het beeldig Isabella meertje de Sequoia Forest in.

Sequoia forest

Sequoia forest

Recht naar het noorden, kronkelt de weg zich naar boven tot een pas,vlakbij Sherman pass, die slechts 2.100 meter is, dan weer naar beneden en weer naar boven ; kortom Geert begint er genoeg van te krijgen na 3 maal ± 2.000 meter en de nodige keren verkeerd te zijn gereden, en op héél kleine weggetjes te zijn terecht gekomen en we besluiten bij Springville niet verder de bergen in te rijden, maar naar het westen en via Linsay de weg 198 te zoeken naar het Sequoia National Park.

woestijn

Kaweahmeer

Kaweahrivier

Kaweahrivier bij Three Rivers

Na een korte rit belanden we weer in woestijnachtig gebied, tot we ineens het prachtig Kaweahmeertje ontdekken, om daarna langs de Kaweahrivier te rijden tot « Three Rivers », ’n leuk dorpje, met ’n ideale Best Western motel waar we voor vannacht hebben besproken.

onze kamer

ons uitzicht

het zwembad

Tegen half zeven komen we in het beeldige motel aan ; na 530 km is het heerlijk om je benen te strekken en wat rond te wandelen in die prachtige natuur. Heel snel duik ik het zwembad in, maar brrr ijskoud [verwarmd ?] wel heerlijk verfrissend.
In het dorpje vinden we een restaurant, waar ik een geweldige flater sla : de serveerster vraagt ons of we uit Duitsland komen, waarop ik, verontwaardigt, neen zeg, haar familie komt oorspronkelijk uit Hamburg…
Aan de daklijsten hangen pipetachtige buisjes met een rubberen dopje en ’n roze gekleurde vloeistof, en we zien kolibries er lustig van drinken ; ongelofelijk hoe snel hun vleugeltjes bewegen terwijl ze, hangend, aan het pipet zuigen. [Helaas geen foto gemaakt ; Geert wel dia’s.]

Donderdag 18 mei – verlaten we weer « Three Rivers », om éérst het Sequoia National Park te doorkruisen en de oeroude Sequoia’s te bewonderen.

Sequoia forest

Sequoia forest

Sequoia boom

Sequoia boom

een hele kleine Geert

General Sherman Tree, de grootste van allen, 275 voet hoog, 103 voet bij zijn basis, groeit nog door en is meer dan 3.000 jaar oud, en een heel kleine Geert.

 Ik citeer uit een boekje :
   « Sequoia/Kings Canyon National Park :
   U zult zeker een ogenblik van vrede nodig hebben onder de reuze sequoia's, veel van hen 3.000 jaar oud en meer. Het bos biedt een schitterende stoet dogwoods, suikerpijnbomen en witte sparren, evenals een rijke flora, oranje luipaardlelies, witte graanlelies, lupine, chinquapin en varens aan. U kunt een echt stadsmens zijn, maar een paar uren in Sequoia zullen u tot een natuurliefhebber voor het leven maken. Dit is geen plaats voor een haastige blik ; wacht uw tijd af, loop langzaam, zit stil en luister, val in slaap onder een boom. Let op de vogels - specht, raaf, bevlekte uil, maar ook W.C. Field’s favoriet, het bergvogeltje, en een brutale kameraad die bekend staat als yellow-bellied sapsucker.
   Begin bij het Giant Forest Village met zijn motel en kampeerfaciliteiten, en de U.S. Ranger's Visitors Centre in Lodgepole. Vraag een kaart en informaties over de beste wandelpaden in het bos en uitstappen in het binnenland. Zij tonen een goede documentaire film over het park. 
   De beste introductie voor het bos is de Congress Trail. Het is een gemakkelijke wandeling van drie kwartier, maar het treuzelen voor een paar uren waard, om de schoonheid van de grootste levende wezens in de natuur te absorberen. De spoor begint bij General Sherman Tree, de grootste van allen, 275 voet hoog, 103 voet rond zijn basis die nog door­groeit en meer dan 3.000 jaar oud is.
Ze reiken voor hun licht boven de rest van het bos, de takken beginnen 130 voet boven de grond. Aangezien u zich onder de andere grote sequoia's beweegt - the President, the Senate Group, the House Group and the General Lee - kunt u oude John Muir lyrisch uitroep begrijpen over de « eerste boom in het bos die de aanraking van de rooskleurige stralen van de ochtendzon voelt en als laatste de zon goede nacht wenst. » Het is de moeite waard om bij de dageraad te komen en terug te keren bij de zonsondergang om de sequoia's te zien genieten van die speciale privilege.
   Een andere mooie wandeling, in geen geval een uitputtende, is naar Crescent Meadow, waarbij men dergelijke eerbiedwaardige bomen passeert zoals de Bear's Bathtub, de Shattered Giant en de Chimney.
   Als u het binnenland wilt verkennen, wandel 11 mijl van Crescent Meadow naar Bearpaw Meadow. Dit is een niet te formidabele tocht en het heeft een comfortabel kamp om uit te rusten. Een nabijgelegen meer en de riviertjes bieden goede mogelijkheid om naar forel te vissen. U zult een eerlijke kans hebben om het wild van het park te zien - wilde katten, enkele coyotes, gouden adelaars, zwarte beren, bevlekt stinkdier en poema.

   Goede en slechte vuren :
   op uw reizen rond het park, zult u twee borden met een belangrijk onderscheid tegenkomen. Één wijst op een gebied met « Geen Branden ». duidelijk verbiedt het kampvuren, maar het andere zegt « Voorgeschreven Branden. » Dit betekent dat bosrangers doelbewust branden voor ecologische doeleinden maken, en u zou hen niet moeten hinderen door alarm te slaan als u rook of vlammen in deze gebieden ziet. De sequoia's vergen in feite branden om te overleven. Ten eerste, om bovenmatig kreupelhout weg te branden dat nieuwe bomen verhindert te ontspruiten, en ten tweede, om de schors van de sequoia zelf aan te vallen en schadelijke parasietinsecten en paddenstoelen te doden. De sequoia heeft een graniet hardheid bij zijn kern ontwikkeld om zich tegen vernietiging door branden te wapenen. De schors. gecanneleerd als een Griekse kolom, kan meer dan twee voet dik meten en u zult vele bomen met concave holtes zien veroorzaakt door blikseminslag. Zij bloeien nog honderden. misschien duizenden jaren later. De branden van rangers zijn enkel steunende therapie. »

Na enkele uren verlaten we het Sequoia Park, helemaal stil en nog onder een diepe verwondering over deze giganten, die daar al 3.000 jaar staan en nog doorgroeien.

de nr. 180

We pakken de 180, richting Fresno ; in de buitenwijken aangekomen, vraagt Geert, bij ’n bank, de weg naar het AAA kantoor : « Oh, dat is heel gemakkelijk : 5 miles rechtdoor, dan 2 miles naar rechts, dan 10 miles naar links, je kunt het niet missen,:want het is een hoog gebouw. » Nou, die 10 miles blijken een stuk korter te zijn, en het hoge gebouw telt totaal 2 verdiepingen ontdekken we als we weer terug rijden. Op ons ANWB kaartje krijgen we heel veel kaarten e.d. Wat zijn die buitenwijken foeilelijk, met al die enorme reclameborden en telefoonkabels.
Bij de Piccadilly Inn nemen we een lekkere krabsalade en koffie, die, zoals gebruikelijk, wel slotwater lijkt  ; ik roep de ober en vraag hem hoe ze toch die koffie zetten : het zijn grote platte pads.
oh, zeg ik, zouden er 2 in die machine passen ? – ja, komt hij stralend terug, dit ga ik voortaan altijd doen voor mezelf !
We zitten in het vruchtbare dal, met sinaasappelen- en mandarijnenplantages ; helaas zijn velen al geplukt.

Di Diablo range

Di Diablo range - uit de rijdende auto genomen

laatste stukje Di Diablo range - uit de rijdende auto genomen

Voor Chowchilla gaan we naar het westen en na de kruising met nr. 5 beginnen we weer te klimmen over een zeer kale heuvelrug. Emile en Esther die hem noordelijker hebben genomen, zagen duizenden windmolentjes. Het is de « Di Diablo Range. »

Pacific Oceaan

even kersen en drinken inslaan

Highway nr. 1 Highway nr. 1

Na een laatste klim over de Santa Cruz Mounts zien we ineens de prachtige Pacific Oceaan.
Na Santa Cruz, komen we op de beroemde Gabriello Highway nr 1, die we al bij San Diego hebben genomen, en vinden het fantastisch Best Western Lodge in Half Moon Bay. Je kunt het niet zo gek bedenken, of het is er : paarden huren, golfen, tennissen, fitness met binnen en buitenzwembad, een grote vijver met eenden en in de verte het ruisen van de Pacific Oceaan.

Half Moon Bay Lodge

Onze kamer, zeer luxe uitgevoerd met halletje en enorme badkamer, ligt parterre aan de golfbaan. Het is echt leuk om mensen te zien zwoegen achter zo’n stom balletje, al zittend op een deckchair met ’n Colatik in de hand.
’s Avonds gaan we naar het stadje en vinden een Zweeds restaurant, zalig, terug in de Lodge geeft de computer voor vandaag aan : 8 werkelijke uren gereden en 533 km afgelegd.

 Vrijdag 19 mei – gaat Geert na het ontbijt naar de golfbaan en komt na een half uur beteuterd terug ; er zijn wedstrijden aan de gang, dus kan hij er niet spelen, dan maar een flinke wandeling in het prachtige park maken, ook langs de vijver met z’n mooie witte eenden.

San Francisco

Ik citeer uit een boekje 
   « San Francisco 
   San Franciscaners zijn onbeschaamd verliefd op hun stad. Overal ziet u het opschepperig: « De favoriete Stad van iedereen. » De natuurlijke plaats van de stad, in de heuvels rond de baai, maakt het ongewoon comfortabel ; de zip in de lucht stimuleert en zelfs de mist die van de oceaan rolt is romantisch eerder dan koud. Tegen het indringende enthousiasme van de ingezetenen is het moeilijk zich te verzetten. Als u erover denkt uw nieuwgewonnen vertrouwdheid met de stad te tonen door het « Frisco ». te noemen, doe het niet. Het doet de ware San Franciscaners rillen.
   Als u een auto hebt, is de beste manier om met uw bezoek te beginnen de 49 Mile Scenic Drive, een duidelijke tocht langs de belangrijkste plekken, die u een goed algemeen beeld geeft alvorens u in details begint te verkennen.
   Stap uit bij de Twin Peaks, ten zuiden van het Golden Gate Park, voor een uitstekende panoramische overzicht van de stad en zijn baai. »

Sunser Blvd

Sunser Blvd

Even later vetrekken we naar San Francisco, via die beroemde no. 1, gewapend met een plattegrond, om de 49-miles Scenic Drive te « doen » ; het is mooi weer met ’n strakblauwe lucht, maar fris. (17  gr.) Het begint bij Lake Merced, langs de mooiste golfbanen,

Golden Gate Park

Golden Gate Park

en via de 19th street naar het enorme Golden Gate Park, die we helemaal doorkruisen. Vol met joggers, picknickers en wandelaars o.a. met kinderwagens, is het moeilijk je voor te stellen dat je midden in een enorme drukke stad zit.

start scenic driive 48

Twin Peaks

Twin Peaks the crookedest street in the world

Ten oosten van het Golden Gate Park, gaan we kronkelend en steil weer omhoog naar de Twin Peaks ; wat een ongelofelijk uitzicht heb je rondom. Na een hele tijd gaan we kronkelend weer naar beneden, via Down Town naar de Embarcadero.
Ik citeer uit een boekje :
   « San Francisco :
   San Francisco heeft net dat beetje intimiteit en gemoedelijkheid om je er meteen thuis te voelen. Naast een modern symbool als de Golden Gate Bridge ook ouderwetse wolkenkrabbers van baksteen. Oriëntaalse sfeer in het uitgestrekte Chinatown en onvervalst Amerikaanse visrestaurants aan Fisherman's Wharf. Met de cablecar tegen de steile straten op. Naar koopjes speuren in Market Street en na afloop een bezoek aan de wijnbedrijven in Napa Valley of naar de kolossale Redwoodbomen in Muir Woods. Geen wonder dat iedereen dol op « San Fran » is. »

'n mooi plaatsje voor de auto

Chinatown

Als we weer een plaatsje voor de auto vinden, duiken we Chinatown in ; ik had er al zoveel over gelezen,dat ik bang was dat het tegen zou vallen : Neen ! Het is er zo levendig, zo echt ; we voelen ons wel lange slungels, die daar niet thuis horen.

Picknicken bij Fisherman’s wahrf

ook zij zijn aan het picknicken

zomaar een parkeerplaats

cablecar

San Fran

Embarcadero, Freeway, Bay Bridge, Barkeky

San Fran streetcar at the turntable transamerica pyramid

Daarna rijden we via Columbusstreet, Lombardstreet naar Fisherman’s Wahrf ; dit is heel bijzonder. We vinden « zomaar » een parkeerplaats op het drukste, toeristische punt : Hydestreet hoek Jeffersonstreet, waar de cablecar omhoog gaat, die we natuurlijk ook nemen. Na wat rondgelopen te hebben, vinden we een leuke cafetaria, voor een late lunch, krabsalade met ’n cola. Achter de ruit, op straat, zit een man aan de lopende band krab te verkopen.
Met de auto rijden we naar de Marina [helaas alleen dia’s] waar we, rijdend door een parkje, merken dat we nodig benzine moeten tanken, dan maar naar het business center,

heel  smalle golfbaan

Golden Gate Bridge

en terug naar het park, waar we parkeren naast een uiterst smalle golfbaan : de linker kant gaat steil naar beneden, recht de Pacific in en aan de rechter kant bevindt zich de drukke Lincoln Blvd. Ook hier heb je een pracht uitzicht op de Golden Gate bridge.

Gabrillo Highway

.laatste blik op de Pacific

Aan het einde van de middag rijden we terug naar Half Moon Bay, via de prachtige Gabrillo Highway, langs de Pacific. Gelukkig is de 50 miles limiet op highways naar 60 gegaan, maar iedereen rijdt 70 à 75 miles, dus net als in Nederland.
’s Avonds lekkere scampi’s bij een Italiaan gegeten en terug op onze kamer, ontdekken we dat we zelfs coffeïnevrije koffie kunnen zetten.

Zaterdag 20 mei – moeten we om 10 uur inchecken op San Francisco Int. Airport en zetten gelijk onze horloges 3 uur verder ; we gaan naar Florida.
Voor de laatste keer raadplegen we onze computer : 51 gr. F = 11 gr. C ; we hebben 2241 km afgelegd in 33 uur 40 [werkelijke rijtijd].
We zullen die computer missen, het was erg leuk.
Ik citeer uit een boekje :
   « Californië vond de auto niet uit, maar het was de eerste plaats waar men het als manier van leven aannam. Los Angeles had niet alleen de eerste benzinepomp maar bedacht ook de supermarkt, de auto’s eigen kruidenierswinkel waar de klanten eindelijk meer konden weghalen dan zij konden dragen. Er volgde, als vanzelfsprekend,de drive-in bioscoop, drive-in restaurant, drive-in bank, drive-in kerk, en zelfs de drive-in begrafeniskamer (waar u heen rijdt om uw vertrokken geliefden achter een speciaal display venster te bekijken). Aangezien sleep-in bestelwagens aan het eind van de jaren '70 populair werden, is het mogelijk om in Californië te leven zonder uw voertuig ooit te verlaten. Een paar jaar geleden werd een autohandelaar van Los Angeles begraven in zijn Cadillac. »

Zie verder bij Florida.

 terug naar begin van pagina

je kunt me bereiken door op het envelopje te klikken Reacties lijken me erg leuk !